کـاش مـیشـد دیـشـب مـی آمـدی....

مـرا در آغـوشـت جـایـم مـیـدادی..

فـرصـتِ گـِلـه را ازم مـیگـرفـتـی..

مـثـلِ زمـانـهـایـی کـه از نـدیـدنـت

شـاکـی بـودم..

بـلـند مـیـگـفـتـی: هـــــــــیــــــس

هـمـه ی بـی مـن بـودنـات تـمـوم شـد..

سـرم تـو آغـوشـت بـاشـه و بـگـی:

دیـگـه ایـنـجـام . . مـیـخـواهـم

امـشـب تـا صـبـح دیـوانـه ات کـنـم.......

از مــــن نــپــرس چــقــد

دوســـتـت دارم...